همیشه ایام قبل از انتخابات زمانی بوده است پر از التهاب و نگرانی و شور و هیجان و بیم و امید و تردید!

هنوز تردید افکنی های مصلحت طلبانه ی قبل از انتخابات ریاست جمهوری فراموشمان نشده ، همان تردید هایی که می خواست دست مردم مومن را بلرزاند و با مخلوط کردن حق و باطل رأیشان را به سبد کسانی بریزد که بعد از انتخابات معلوم شده ذره ای ارادت به مردم و انقلاب  ندارند !

امروز نیز در آستانه ی انتخاباتی قرار داریم که شاید بر خلاف نظر برخی، از انتخاب قبلی هم مهمتر باشد ، چون اینبار هم عده ای  منتظرند با اعلام نتیجه ی این انتخابات یا باز صلای تقلب بزنند یا اگر استقبال  مردم اندک بود ، قهر کنندگان از انتخابات را از خود بدانند!

اما مسئله ی مهمتری که در این انتخابات رخ داده تاریخی ترین رقابت درون اصولگرایی پس از برجسته شدن این عنوان برای نیروهای انقلابی است ، البته ریشه های این اختلاف قبل از انتخابات ریاست جمهوری گذشته روییده بود ، زمانی که تحلیل های محیرالعقول برخی افرادِ معروف به "اصولگرا" نتیجه شرکت حداکثری مردم در انتخابات سال 88 را شکست قطعی اصولگرایی تلقی می کردند و به تلاش و صرافت برای چیزی به نام "وحدت" افتادند و خواستند تا انتخابات ریاست جمهوری را به نحو دیگری مدیریت کنند که البته توفیقی  حاصل نکردند!

اما نقطه ی عطف سنجش هوش سیاسی و میزان آگاهی و عقیده سیاسیون بدون شک حوادث بعد از 22 خرداد تا 9 دی ماه سال 88 بود ، جایی که عده ای با تمام پررویی و وقاحت به راحتی رأی مردم و اصل انتخابات را انکار کردند و بعد از آن جمهوری اسلامی و اسلام را نیز  آماج حمله های خود  قرار دادند! در این جنجال و هیاهو عده ای از سیاسیونی که به "اصولگرایی" هم معروف بودند متحیر ، و شاید هراسان و دستپاچه نتوانستند همراه رهبر انقلاب و مردم با صراحت از انقلاب دفاع کنند ! انگار نه انگار که همه ی ماهیت و حیثیت "اصولگرایی" در همین انقلاب و حفظ مرزهای آن خلاصه شده!!!برخی از همین سایت هایی که امروز بانگ وحدتشان گوش فلک را کر کرده ، با بازتاب های وسیع و عجیب فضا را طوری نشان میدادند که انگار فاتحه جهموری اسلامی خوانده شده است وتنها مسأله ی مهم کشور نه توهین به رأی ملت و خدشه دار کردن انتخابات و تهدید انقلاب اسلامی بلکه برخورد برخی بسیجیان با آشوب گران بود!

جالب است که رهبر انقلاب حتی در همین آخرین خطبه ی خود در نماز جمعه ی تهران باز دست از اعلامِ انحرافِ فتنه گران سال 88 نکشید ، ولی عجیب است که عده ای با هزاران بهانه و دلیل مثل "حفظ همه ی مردم" ، "جذب حداکثری" ، "پذیرش اشتباه خودی ها " ، "وحدت" و .... در ایام پس از انتخابات حتی از به زبان آوردن لفظ "فتنه" اجتناب می کردند!انگار رهبر انقلاب ملتفت به این دلایل نیست ، و انگار نمی دانستند اگر کسی قرار است نگران این مسائل باشد قطعا خود رهبری است !

این عده  حتی شاید باورشان شده بود که اکثریت، همین افرادی هستند که در خیابان های تهران آشوب می کنند ! و شاید لحظه ای و ذره ای به مردمی که در نقاط مختلف کشور از حوادث تهران ، انگشت حیرت به دندان می گزیدند توجهی نداشتند و این همان آفت همیشگی "ایران انگاری شمالِ تهران" است که هنوز در جان برخی ریشه دارد!

حال اگر چنین افرادی بخواهند در مرکزیت "وحدتی" قرار بگیرند که خود تعریف می کنند آیا این وحدت برای انقلاب سودمند است؟

وحدت کلمه حقی است که از آن بسیار ارده ی باطل شده ، ولی مهمتر از خودِ وحدت، آرمان های انقلاب ، حفظ جمهوری اسلامی و نفی بیگانگان و نفی کامل ضد انقلاب و جدایی از کانون های ثروت و قدرت  است! چیزی که هم در وصیت نامه ی امام و هم در کلام رهبری پر رنگ است،وحدت بسیار خوب است اما به شرطی که مرکزیت وحدت اصول انقلاب اسلامی قرار گرفته باشد ! یعنی تبعیت و مطاوعت همیشگی از آموزه های  اصیل حضرت امام ! اصلا ما می خواهیم بر سر این اصول وحدت کنیم ، اگر این اصول برای ما مهم نباشد  مشکلی نیست همین الان می شود با شاهان عربستانی و بحرینی وحدت کرد و سوریه را نابود کرد و یا مردم برخاسته ی این دو کشور را در منامه و قطیف فراموش کرد و به راحتی از تمام تحریم های اقتصادی رها شد! و یا  می شود با اصحاب فتنه وحدت نمود و گفت :"مشکلی نیست اشتباه کوچکی داشتند یک سوء تفاهم سیاسی بود!!!".

البته امروز فضای بین اصولگرایان رقابت در درون جمهوری اسلامی است ،ولی تمام نزاع بر سر این است که گرچه برخی ضدانقلاب نیستند و حتی شاید ارادتی هم به رهبری داشته باشند و انسان های خوب هم باشند ولی با وحدت انتخاباتی با آنها و صدرنشینی دوباره ی آنها آیا تضمینی وجود دارد که دوباره وقف دانشگاه آزاد و حقوق مادام العمر نمایندگان و طولانی کردن تصویب نظارت بر مجلس تصویب نشود آیا ضمانتی وجود دارد که در عرصه های سخت سیاسی دیگر بتوان روی آنها حساب کرد وامید داشت که اصول انقلاب را به هیچ چیز دیگر نفروشند و آیا آنقدر قدر تحلیل و جسارت خواهند داشت تا دوست را از دشمن بازشناسند و مسائل اصلی انقلاب را عوامانه تحلیل نکنند؟؟

اگر مبنای حرکت تمام گروه های سیاسی آموزه های اساسی انقلاب قرار گرفت آنگاه قطعا وحدت بهترین گزینه ی پیش رو و نقی آن لجبازی و مکابره است و  بی شک همه انسان های با انصاف از این وحدت استقبال می کنند.

 مسأله ی امروز وحدت یا کثرتی که مدعیان وحدت دم می زنند نیست بلکه پافشاری بر اصولی است که اگر بر سر آنها دوباره مسامحه کنیم دیگر هویتی برای انقلاب نخواهد ماند تا بر سرش وحدت نماییم!

پی نوشت : در این انتخابات جریانی که بیشتر به موازین و اصول انقلاب وفادار است جبهه پایداری انقلاب اسلامی است ، گرچه هیچ جریانی بی اشکال نیست ولی صادقانه ترین مواضع را از آنها دیده ام. این هم اعلام موضع انتخاباتی!!!

منبع:افق مبین