این گزارش ها نشان می دهد دولت امریکا اکنون به شدت نگران تبعات سیاسی، فنی، اطلاعاتی و نظامی فرود اجباری این هواپیما در ایران است و به همین دلیل تمام ابزراهای خود را برای حداقل کردن خسارات ناشی از این موفقیت بزرگ ایران به کار گرفته است.

اکنون پرسش این است که چرا این هواپیما تا این حد برای دولت امریکا مهم است و جایگاه آن در سیستم فناوری نظامی و امنیتی امریکا چیست؟
بر مبنای مجموعه گزارش های موجود می توان مشخصات این هواپیما و دلایل حساسیت آن را به شکل زیر توضیح داد.

۱- نخستین ویژگی این هواپیمای بدون سرنشین که باعث شده در نوع خود منحصر بفرد باشد توانایی تقریبا مهارناپذیر رادارگریزی آن است. اطلاعات موجود نشان می دهد این هواپیما توسط رادارهای معمولی برد بلند (حتی انواع بسیار پیشرفته آن) به هیچ وجه قابل رهگیری نیست و رادارهای برد کوتاه VHF نیز تنها در صورتی قادر به مشاهده آن –آن هم به سختی- هستند که هواپیما کمتر از ۴۰ کیلومتر با آنها فاصله داشته باشد؛ اتفاقی که وقوع آن تقریبا محال است. ویژگی رادار گریزی این هواپیما ناشی از پوشش بسیار مخصوصی است که تمام سطح آن را پوشانده و بسیاری از کشورهای جهان از جمله روسیه و چین سال های طولانی است که به دنبال دست یابی به فرمول و مشخصات ساختمانی آن هستند. روزنامه نیویورک تایمز در تحلیل به قلم ویلیام براد و دیوید سانجر که روز دوشنبه ۱۴ آذر ۱۳۹۰ منتشر شده، درباره توانایی رادار گریزی هواپیمای RQ170 نوشته است: «به گفته مقامات امریکایی، یک نمونه رادار گریز این هواپیمای بدون سرنشین اوایل امسال ساعت ها در ‏موارد مکرر بر فراز مخفیگاه اسامه بن لادن در ابت آباد پاکستان پرواز کرد بدون آنکه بوسیله ‏سامانه های دفاع هوایی پاکستان مورد شناسایی قرار گیرد». این روزنامه ادامه داده است: «ماه ها گزارش هایی، همگی تایید نشده، ‏منتشر شده است که از همان هواپیما مرتبا بر فراز ایران و احتمالا با هدف شناسایی مراکز هسته ای یا ‏موشکی مخفی استفاده می شده است». همچنین لولیتا سی بالدور، در گزارشی برای آسوشیتدپرس از واشینگتن در روز سه شنبه ۱۵ آذر ۱۳۹۰ نیز او قول لورن تامپسون، تحلیلگر دفاعی موسسه لکسینگتون در ویرجینیا در این باره می نویسد: «این هواپیماها طوری طراحی شده اند که بتوانند به مکان هایی بروند که دیگر ‏هواپیمای باسرنشین یا بدون سرنشین نمی توانند به آنجا بروند. این هواپیما به ویژه طوری طراحی شده ‏است که ردیابی و هدف قرار دادن آن توسط دشمنان بسیار دشوار باشد». یک کارشناس فنی به «ایران هسته ای» عامل اصلی رادارگریزی این هواپیما رنگ مخصوص بدنه آن است.

۲- دومین ویژگ این هواپیما که انتقال آن به ایران نگرانی بسیار جدی امریکایی ها را برانگیخته آن است که این فناوری RQ170 شباهتی جدی به فناوری بمب افکن های B-2 و همچنین جنگنده بمب افکن F-35 دارد که جزو پیشرفته ترین و در عین حال محرمانه ترین فناوری های نظامی امریکا محسوب می شود.

۳- سومین ویژگی هواپیمای بدون سرنشین امریکایی که در اختیار ایران است، مربوط به موتورهای بسیار پیشرفته آن است که عملا به آن امکان می دهد به جای چند ساعت، چند روز در در هوا باقی بماند. جان پایک از اندیشکده گلوبال سکیوریتی در این باره به لولیتا سی بالدور گزارشگر آسوشیتدپرس از واشینگتن رد روز ۱۵ آذر ۱۳۹۰ گفته است: «کلید موفقیت آمریکا در مورد هواپیماهای رادارگریز، موتورهای کم مصرف آنها است که به آنها ‏امکان می دهد به جای چندین ساعت، روزها در هوا بمانند».‏

۴- ویژگی چهارم هواپیمای RQ170 مربوط به توانایی های جنگ الکترونیک آن بویژه در دو حوزه خاص است. نخست اینکه این هواپیما می تواند مجموعه ارتباط رادیویی با سیم و بی سیم در اطراف منطقه پروازی خود را تا شعاعی بزرگ شنود کند و دوم اینکه قادر است در منطقه پروازی خود در صورت لزوم اختلالات الکترونیکی وسیع ایجاد نماید.

۵- ویژگی پنجم هواپیمای بدون سرنشین RQ170 استقرار رادارهای فوق پیشرفته «سار» بر روی آن است که هیچ نمونه مشابهی در جهان ندارد. منابع غربی نام این رادار را AESA ذکر کرده اند.

۶- ششمین ویژگی این هواپیما مربوط به دوربین ها، لنزها و سنسورهای نصب شده بر روی آن است که به آن یک توانایی منحصر بفرد تصویر برداری جاسوسی می دهد. این دوربین ها دارای توان تصویر برداری با وضوح بسیار بالا در هر شرایط جوی و همچنین دارای قدرت تفکیک منحصر بفرد هستند.

مشرق: سایت وار این کانتکست ((warincontext در گزارشی به قلم پل وودوارد نوشت : همیشه زمانی که خبر اصلی اخبار یک خبر واقعی نیست کمی عجیب به نظر می رسد. هر چند که بخشی از کسب و کار روزنامه نگاری به نحوی کنترل اذهان می باشد – شناسایی چیزهایی که ما نباید خودمان را با فکر کردن در مورد آنها در معرض مشکل قرار دهیم.

این گزارش می افزاید : به محض این که ایران با افتخار اعلام کرد که هواپیماهای بدون سرنشین رادار گریز سنتینل RQ – 170 لاکهید را که از افغانستان به پرواز درآمده بود را فرود آورده است، جریانی از گزارشات در مورد نتایج بی ارزش و کم اهمیت این اقدام براه افتاد.متاسفانه حادثه بدی اتفاق افتاده است. در کل ایالات متحده یک هواپیمای بدون سرنشین را از دست داده است. چه کار باید کرد. بهتر است از این قضیه بگذریم چون ارزش فکر کردن ندارد.

لورن تامپسون، تحلیلگر سیاست های دفاع در موسسه لکسینگتون در آرلینگتون، ویرجینیا، چنین می گوید: “من فکر نمی کنم این اقدام به مثابه خنجر تیزی در قلب دموکراسی باشد. اطلاعات زیادی از این هواپیما در اختیارمقامات اطلاعاتی – نظامی قرار دارد.”

کن سیلوراستاین از مجله هارپر، موسسه لکسینگتون را “آ‍ژانس تبلیغاتی مزدور صنایع دفاعی” خواند و من گمان میکنم بیانیه تامپسون در لس آنجلس تایمز برای اطمینان بخشی و آرام نمودن اوضاع منتشر گردید – نهایتا آن را باید به عنوان یک مشکل کنترلی محسوب کرد، چیزی که لاکهید مارتین و پنتاگون سعی دارند از دست دادن این هواپیمای بدون سر نشین را چنین تلقی نمایند.

ظاهرا باید این هواپیمای بدون سرنشین باید به مکانیزم خرابی امن، که آن را قادر می سازد تا در صورت بروز هرگونه مشکل فنی به سمت پایگاه برگشته و یا خود را منهدم نماید، مجهز بوده باشد.

تامپسون اظهار داشت که محتمل ترین دلیل بر این که سنتینل خود را منهدم ننموده و یا به پایگاه برنگشته این است که به دلیل نقص فنی گم شده است.

وی گفت:‌ “این بدان معناست که ایرانیان چیزی جز یک آهن پاره در اختیار ندارند – مشتی قطعات کوچک و آسیب دیده که با توجه به دانش فنی آنها چیز چندانی نمی توانند از آن بفهمند.”

سوال این است: چرا زمانی که لس آنجلس تایمز به مقامات اطلاعاتی که اظهار می کنند ایران این هواپیمای بدون سرنشین را سالم فرود آورده است دسترسی دارند، از کسی مانند تامپسون نقل قول می نمایند؟

مقامات می گویند: “اتفاق ناگواری است – آنها همه چیز را خواهند فهمید” از نظر فناوری های سری هواپیما، “و چینی ها و یا روس ها نیز به آن دست خواهند یافت.”

به نظر می رسد داستان واقعی همین است – و یا حداقل بخش عمده ای از آن می باشد.

پس چرا اظهار نظر متخصص ناواردی مانند تامپسون را که به عنوان یک مشاور مزدور برای لاکهید مارتین کار می کند را منتشر می نمایید؟